کلپ سابقه ای در زمینه بلایای زیست محیطی دارد
نسخه اصلی مقاله
در 14 نوامبر 2016، زمین لرزه ای مهیب کایکورا، شهری در جزیره جنوبی نیوزلند را لرزاند که منجر به کشته شدن دو نفر، ایجاد سونامی و فشار بخش هایی از خط ساحلی به ارتفاع 6 متر از سطح دریا شد. زیست شناسان کریدون فریزر و جان واترز عواقب بعدی را از تلویزیون تماشا کردند. ما تصاویری از جلبک و [abalone] واترز میگوید که از آب بیرون کشیده شده و میمیرد.
فریزر میگوید برای این دو دانشمند، که بیشتر دهه قبل را صرف جستجوی شواهدی از تحولات اکولوژیکی در سواحل کرده بودند، تنها یک کار وجود داشت. ما سوار هواپیما شدیم.
یک دهه قبل از آن، در اواسط دهه 2000، فریزر دانشجوی آزمایشگاه واترز در دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند بود. این زوج در حال بررسی چگونگی تغییر ژنتیک جلبک ها در نیمکره جنوبی بودند که متوجه چیز بسیار عجیبی شدند.
فریزر می گوید جلبک دریایی که در امتداد سواحل سرزمین اصلی نیوزلند زندگی می کند، از نظر ژنتیکی بسیار متنوع است. اما جلبک های ساکن جزایر سرد زیر قطب جنوب پراکنده در سراسر اقیانوس جنوبی بسیار شبیه بودند. به دلیل فاصله زیاد بین این جزایر کوچکتر، فریزر انتظار داشت که جمعیت جلبک ها کاملاً با یکدیگر متفاوت باشند. فقدان تنوع ژنتیکی دو چیز را آشکار کرد: جلبکهای جزایر از بین رفتند و بعداً دوباره مستعمره شدند و جلبکهای مستعمرهشونده از یک منبع واحد به وجود آمدند. از آنجا، طولی نکشید که فریزر و واترز متوجه شدند که آنها واقعاً به مکانهایی نگاه میکنند که جلبکها پس از یک تحول عظیم اکولوژیکی بهبود یافتهاند. اما چه نوع اختلال؟
فریزر می گوید: «کلپ یخ را دوست ندارد. همانطور که دانشمندان ادامه دادند، یخ های متجاوز جلبک های جزایر را در آخرین حداکثر یخبندان 20000 سال پیش از بین بردند. اما فریزر می گوید که خود نیوزلند به اندازه کافی در شمال بود تا از بدترین عصر یخبندان جلوگیری کند، که توضیح می دهد که چرا جمعیت کلپ آن بسیار قدیمی تر و از نظر ژنتیکی متنوع تر است.
این بینش ارزشمندی برای دیرینه اقلیم شناسان بود. واترز می گوید: «در واقع برای محققان بسیار دشوار است که پیدا کنند یخ در آخرین عصر یخبندان کجا بوده است. «آنها باید هستهها را از کف اقیانوس ببرند – این فوقالعاده گران است. اما در اینجا ما یک رویکرد کاملاً جدید داشتیم مطالعه نشان داد که یخ دریا در این دوره بسیار بیشتر از آنچه دانشمندان قبلاً تصور میکردند به سمت شمال گسترش یافته است.
تا سال 2016، فریزر و واترز نشان دادند که میتوانند با بررسی تنوع ژنتیکی جلبکها، نشانههایی از اختلالات محیطی تاریخی را آشکار کنند. بنابراین، هنگامی که زلزله Kaikoura در نیوزیلند رخ داد، و بسیاری از بسترهای کلپ را ویران کرد، آن دو از این فرصت استفاده کردند تا روند رو به جلو در زمان حال را تماشا کنند.
فریزر می گوید که هفت سال بعد، بهبودی هنوز تازه شروع شده است. بخشهای برآمده ساحل به آرامی توسط جلبکهای کوچک دوباره جمعآوری میشوند. با گذشت زمان، کلپ گاو نر دوباره جای پای خود را به دست خواهد آورد. ممکن است از خلیج بعدی یا آن طرف دنیا بیاید.
استعمار جلبکی یک بازی پرمخاطره است که اول میآید، اول میشود. در هر زمان، تقریباً 70 میلیون قطعه مجزا از جلبک دریایی در جریانات اقیانوس جنوبی شناور است. برگها – و موجودات کوچکی که روی آنها زندگی می کنند – تقریباً در همه جا یافت می شوند.
دیوید شیل، بومشناس دریایی در دانشگاه کانتربری نیوزلند، میگوید که جلبکها تقریباً برای سفرهای طولانی ساخته شدهاند. “وقتی می شکند، شناور می شود. می تواند ماه ها فعال بماند و همچنان چرخه های تولیدمثلی خود را طی کند.
با وجود ترافیک مداوم، تبادل ژنتیکی بین جزایر دور از سیال دور است. فریزر می گوید: «ما همیشه فکر می کنیم که اگر چیزی بتواند از A به B برسد، باید جریان ژنی بین جمعیت ها وجود داشته باشد. اما واقعاً نباید جریان ژنی وجود داشته باشد زیرا بومیان مزیت واقعی دارند.
شیل میگوید اگر یک قطعه شناور از کلپ به ساحلی برسد که قبلاً غلیظ از کلپ است، تقریباً راهی برای نشستن آن وجود ندارد. کلپ گاو نر در صورتی که بر روی یک بخش کاملاً برهنه سنگ شسته شود، بهترین شانس را برای چسبیدن دارد. پس از رسیدن به آنجا، او باید اسپرم یا تخمک های خود را با اسپرم های یک عضو فعال تولید مثلی از جنس مخالف مخلوط کند. به عبارت دیگر، شیل میگوید: «ورود به آنجا سخت است، و وقتی این کار را انجام میدهند، احتمالاً رقبای زیادی وارد نمیشوند».
اما، فریزر میگوید، وقتی یک زلزله، موج گرمای دریایی یا سایر فاجعههای مرگبار رخ میدهد، «ناگهان هیچ بومی برای رقابت با مهاجران باقی نمیماند، بنابراین وقتی چند نفر وارد میشوند، همه گامتهای آنها شانس بسیار خوبی برای ورود به آن دارند. درب.»
دیو کرو، زمین شناس در دانشگاه اوتاگو در نیوزیلند، می گوید یکی از سؤالاتی که زمین شناسان هنگام مشاهده یک مکان با بالا آمدن لرزه ای می پرسند این است: “آیا به آرامی رخ داده است یا با یک انفجار؟” کلپ می تواند به این سوال پاسخ دهد. . او میگوید: «برای از بین بردن جلبکها به دو متر بالا آمدن در هر بار نیاز دارید. مزاحمت کمتر باعث می شود بسترهای جلبکی سخت بچسبند و به آرامی تنظیم شوند. اما اگر جلبک بمیرد و جایگزین شود، افزایش ناگهانی و مرگبار بوده است. عکس از Nature Picture Library/عکس استوک الامی
هنگامی که این استعمارگران جلبکی مستقر شدند، آنها و فرزندانشان می توانند برای قرن ها یا حتی هزاران سال آینده بر جمعیت تسلط داشته باشند.
اینکه جلبکها تمایل دارند به سرعت مستعمره شوند و سپس برای مدت طولانی در اطراف معلق بمانند، به فریزر و واترز نشان داد که مطالعه تنوع ژنتیکی جلبکها میتواند راه بهتری برای شناسایی بلایای طبیعی تاریخی از آنچه آنها فکر میکردند باشد.
پس از صرف تقریباً 20 سال برای توسعه تکنیک خود، سال 2023 به فریزر و واترز این فرصت را داد تا روند خود را وارونه کنند و واقعا ارزشش رو ثابت کنه. در یک سکوی صخرهای ساحلی در نزدیکی رارنگی، شهری در شمال شرقی جزیره جنوبی نیوزلند، این تیم با محفظه دیگری از ژنتیک جلبکی عجیب روبرو شد. آنها دریافتند که جلبک ها ژن های مشترکی در یک جمعیت 300 کیلومتری دارند. واضح است که اینجا چیزی اتفاق افتاده است.
مطالعات زمینشناسی بعدی آنچه را جلبکها پیشنهاد کردند تأیید کرد: حدود 2000 سال پیش، سکوی رارنگی در اثر زلزله به سمت آسمان رانده شد.
واترز میگوید: «اگر ژنتیکی که چیزی غیرعادی به ما نشان میدهد، ما حتی به این منطقه نگاه نمیکردیم. و هی، سریع، زمین شناسان نگاه دیگری انداخته اند و شواهد واقعاً واضح است.
دانشمندان در حال درک این موضوع هستند که کلپ شاهدی بر گذشته آشفته زمین ساختی نیمکره جنوبی است. این روشی برای تأیید بلایای شناخته شده و یافتن نکاتی از بلایای غیرمستند قبلی ارائه می دهد.
واترز میگوید: «اکنون میتوانیم به گذشته نگاهی بیندازیم و نشانههایی از آشفتگیهای قبلی که ناشناخته بودند را پیدا کنیم. اغلب یک تاریخچه پنهان وجود دارد که شما می توانید با استفاده از رویکردهای ژنتیکی آن را کشف کنید و بنابراین اطلاعات بیشتری در مورد تاریخ یک منطقه پیدا کنید.


