این آژیرهای با فناوری پیشرفته می توانند به جلوگیری از گم شدن فضانوردان در فضا کمک کنند
فناوری پوشیدنی که فضانوردان را از خطرات آگاه میکند، روزی میتواند به فضانوردان کمک کند در فضا گم نشوند، اما این نیاز به اعتماد به این فناوری عمیقتر از آنچه انسانها در حال حاضر دارند، دارد.
محققان دانشگاه براندیس در ماساچوست در حال ساخت دستگاههایی هستند که مانند تلفنهای همراه وزوز میکنند تا حس لامسهای را فراهم کنند که میتواند به افراد استفاده کننده در جهتیابی کمک کند. مطالعه با بودجه ناسا نشان میدهد که این سیگنالها میتوانند به فضانوردان برای مقابله با حملات سردرگمی، که توسط دانشمندان به عنوان سرگردانی فضایی شناخته میشود، کمک کنند، که ناشی از تاری دید موقت است، مانند هنگام پرواز در لایهای ضخیم از ابرها یا در جاذبه صفر.
عدم جهت گیری فضایی علت اصلی آن است حوادث مرگبار هواپیما، اغلب در خلبانان گیج که به جای اعتماد کامل به ابزارهای خود تصمیم می گیرند، با احساس درونی تصمیم می گیرند. این خطرات در مورد سفرهای فضایی نیز صدق می کند. وقتی فضانوردان می روند زمین، آنها نشانه های گرانشی مهمی را که انسان ها در درجه اول برای حرکت به آنها تکیه می کنند از دست می دهند و باعث احساس شناور شدن در فضا می شوند. با این حال، مشاهده و تعامل مداوم با سیستمهای خودکار در فضاپیما برای حفظ آگاهی جغرافیایی حیاتی است و احساس سرعت در طول پرواز فضایی، بهویژه در هنگام فرودهای کنترلشده، حیاتی است. ماه یا مریخ.
“زیست شناسی ما برای رسیدگی به شرایط هوافضا تکامل نیافته است.” ویوکاناند ویمالمحققی در دانشگاه برندیس، جایی که او در حال آزمایش روش هایی برای آموزش افراد برای اعتماد به فناوری در فضا است، به Space.com گفت. “این برای مدیریت این مانورهای عجیب و غریب که در غیر این صورت تجربه نمی شوند، طراحی نشده است.”
متصل: ربات اختربی ناسا “هانی” به خانه به کندوی خود در ایستگاه فضایی بین المللی پرواز می کند.

فناوری پوشیدنی
دستگاههای ارتعاشی یا تراکتورهای ارتعاشی که توسط ویمال و تیمش ساخته شدهاند، سیگنالها را از طریق پوست به سیستم دهلیزی میرسانند، دستگاهی در گوش داخلی ما که به مغز میگوید کج شدن سر ما را نشان میدهد و به ما کمک میکند یک کیل را حفظ کنیم. بخشهایی از گوش داخلی سلولهای مو مانندی است که در بالای آن ساختارهای کوچکی به نام اتولیت وجود دارد. هنگامی که ما حرکت می کنیم، گرانش این ساختارها را می کشد و سیگنال هایی را به مغز می فرستد که چقدر از تعادل خارج شده ایم.
آزمایشات قبلی از فرودهای شبیهسازیشده ماه دریافتند که شرکتکنندگان نمیتوانند به آرامی خود را با تغییر گرانش تطبیق دهند، که باعث میشود وسیله نقلیه خود را بهعنوان عمودی تصور کنند در حالی که در واقع به طور قابلتوجهی کج شده است. ویمال میگوید در صورت موفقیتآمیز بودن فناوری جدید میتواند بر این محدودیت در زیستشناسی انسان غلبه کند و یک اقدام متقابل مفید در برابر عدم جهتگیری فضایی باشد، زمانی که فرد حس جهتگیری خود را از دست میدهد، از جمله اینکه واقعاً کجاست.
ویمال و همکارانش الکساندر پانیک، جیمز لاکنر و پل دیزیو برای اینکه بفهمند آیا روش القای ارتعاش آنها میتواند در شرایط استرسزا کار کند یا نه، با بستن افراد به یک ماشین صندلیمانند که برنامهریزی شده بود بدون کمک اضافی به دو طرف خم شود، محیطی آشفته ایجاد کردند. در طی دو روز، 30 دانشآموز، که با چشمبند بودن و استفاده از هدفونهای حذف صدا، از دریافت ورودیهای حسی قطع شده بودند، سعی کردند با استفاده از جوی استیک «صندلی فضایی» را ثابت کنند. 10 نفر از آنها تحت آموزش های خاص قرار گرفتند، 10 نفر به دستگاه های ارتعاشی بسته شدند – چهار نفر در هر بازو، و 10 نفر باقی مانده هر دو را پشت سر گذاشتند.
در نیمی از آزمایش، صندلی فضایی برای تقلید گرانش زمین به صورت عمودی قرار داشت و شرکت کنندگان می توانستند از نشانه های گرانش طبیعی خود برای جهت دهی دقیق خود استفاده کنند. برای شبیهسازی شرایط گرانش صفر، شرکتکنندگان در حالی که هنوز روی صندلی نشسته بودند به حالت خوابیده قرار گرفتند، در این مرحله اتولیتها دیگر نمیتوانستند به تعیین سرعت یا شیب کمک کنند. زمانی که شرکتکنندهای از نقطه تعادل یک درجه منحرف میشود، یک دستگاه ارتعاشی وزوز میکند، دو دستگاه در هفت درجه، سه دستگاه در 15، و چهار دستگاه در 31 درجه خش میزنند. اگر کسی 60 درجه حرکت می کرد، در نظر گرفته می شد که سقوط کرده است.
ویمال گفت: “امید این بود که این ارتعاشات بتواند جایگزین سنگ های گوش گم شده و اصلاح خطاهای ادراکی افراد شود.”

ویمال و تیمش دریافتند که فناوری وزوز به طرز محسوسی کمک کرد، اما برای جلوگیری از تکان خوردن و سقوط افراد با از دست دادن کنترل صندلی فضایی، حتی زیرمجموعهای که آموزش دیده بودند، کافی نبود.
او گفت: «واقعاً سؤال این است که اگر این وسایل را روی شخص قرار دهید، چگونه با آنها یکی می شوید؟ “به خصوص وقتی سرگردان هستید، وقتی حتی نمی توانید به آنچه درون بدنتان است اعتماد کنید، چگونه به این چیزهای بیرونی اعتماد می کنید؟”
یافتهها به یک تعارض عمیقتر و اساسیتر در درون انسان اشاره میکنند، شاید یک احساس ذاتی که مانع از اعتماد کامل ما به فناوری برای دور نگه داشتن ما از آسیب میشود. شرکتکنندگان گفتند که اگرچه از لرزانندهها آگاه بودند و به آنها اعتماد داشتند، واکنشهای رودهای آنها اغلب برعکس آنچه دستگاهها پیشنهاد میکردند بود. ویمال و همکارانش گمان میکنند که فناوری حس تعارض را در درون آنها ایجاد کرده است که باعث سردرگمی میشود و گاهی اوقات باعث تصمیمگیریهای نادرست در چند ثانیه میشود.
ویمال گفت: «به نظر می رسد که اعتماد شناختی به این معنا نیست که شما واقعاً می توانید به دستگاه تکیه کنید. “شما در حال تصمیم گیری غریزی با جوی استیک هستید، سعی می کنید تعادل خود را حفظ کنید و برای ایجاد این ارتباط شهودی، به چیزی بیش از اعتماد شناختی نیاز دارید.”
اینکه چرا شرکت کنندگان در این مطالعه نتوانستند بر تعارض غلبه کنند و به خود اجازه دادند که به طور کامل توسط ارتعاشگرها هدایت شوند، یک سوال باز باقی می ماند. برای پی بردن به این موضوع، ویمال گفت که تیم او در حال بررسی اضافه کردن نوعی نشانه فشار برای انتقال حس احشایی نزدیک شدن به نقطه شکست است.
او افزود که آموزش های ویژه برای ایجاد رابطه بین مردم و فناوری به طوری که آنها بتوانند پس از سرگردانی به لرزاننده ها تکیه کنند، کمک خواهد کرد. این کار را میتوان با ایجاد نقاط تعادل تصادفی و از پیش برنامهریزیشده روی صندلی فضایی تنها با استفاده از دستگاه انجام داد.
این مطالعه فقط شبیه سازی گرانش صفر را مورد بررسی قرار داد، بنابراین محققان قصد دارند آن را با آزمایش های صندلی دنبال کنند که گرانشی را که فضانوردان در ماه یا مریخ تجربه می کنند، شبیه سازی می کند.
این مطالعه در a کاغذ روز جمعه (3 نوامبر) در مجله Frontiers in Physiology منتشر شد.

