مقالات

آخرین کلمه در مورد هیچ


آخرین کلمه در مورد هیچ

اوایل این هفته متوجه شدم که در حال پیمایش عکس‌ها در کامپیوترم هستم، با علاقه خاطرات سالی را که برای یک سری عکس توقف کردم را به یاد می آوردم از سفر گزارشی که تابستان امسال به نوم، آلاسکا داشتم (داستان هنوز TK است، افسوس). مانند بسیاری از سفرهای گزارشگری من، این سفر نیز به عنوان یک سفر ماهیگیری دوچندان شد، به خصوص که نور روز در قطب شمال تا نیمه شب ادامه داشت، به این معنی که حتی روزهای طولانی روزنامه نگاری می توانست با ایستادن من تا کمر در رودخانه ای به پایان برسد. رودخانه پر از رنگ های خاکستری قطبی چشمگیر و جذاب بود – فلس هایی با درخشش درخشان روغن روی آب، باله های پشتی که مانند پرچم ها افتخار می کنند – و من از ایستادن در حضور چنین موجودات شگفت انگیزی در زیستگاه بومی خود بی نهایت خوشحال شدم. این تجربه همچنین مرا به یاد گرفتن رنگ خاکستری در دریاچه های مرتفع آیداهو انداخت، که در مورد آن برای LWON در سال 2020 نوشتم. این ماهی های آلپ گرسنه در مقایسه با اژدرهای محکمی که در رودخانه نوم می چرخیدند گوپی بودند، اما من هنوز آنها را با علاقه به یاد می آورم – شگفتی مطلق پیدا کردن آنها در آنجا، ظرافت اندام کوچک ظریف آنها، حرص و آز آنها. در زیر دو عکس دیگر از ماجراجویی من در قطب شمال در این تابستان، و پس از آن خلاصه‌ای از این مقاله از سال 2020 وجود دارد.

آخر هفته گذشته، الیز و من سه روز را در مجاورت گذرگاه Pyramid Pass، یک گودال در ارتفاعات صخره‌ای Idaho Selkirks، گذراندیم. با دو دوست (نگران نباشید: مطلقاً هیچ آغوشی وجود ندارد!)، از گردنه عبور کردیم و به دریاچه فنجانی فرود آمدیم که در یک کاسه گرانیتی و صنوبرهای کوتاه رشد کرده بود. مانند بسیاری از دریاچه های کوچک آلپ، این دریاچه از نظر مواد مغذی فقیر و بی حاصل به نظر می رسید، مانند یاقوت کبودی زیباتر از زنده. با این حال، حوالی غروب خورشید، ماهی ها شروع به فرورفتن سطح کردند و حلقه های متحدالمرکز را در حالی که به سمت میله های در حال ظهور بالا می رفتند، به بیرون فرستادند. میله را بستم و مگس انداختم.

ماهی‌ای که به مورچه‌ام برخورد کرد کوچک بود-طول یک کف دست، نوک‌ها- و با چند یدک کش ملایم در دسترس بود. قزل آلا نبود فلس های آن، مخصوصاً به خاطر بدن کوچکش بزرگ، با کروم و لکه های ظریف سیاه روی صفحات آبشش می درخشید. در نور محو شدن من آن را با یک ماهی سفید کوهی اشتباه گرفتم، یک تغذیه کننده کف معمولی. دوباره به داخل دریاچه لغزیدم، دمش را مثل ضربان قلب در دستم حس کردم و دوباره ریختم.

تازه بعد از سومین ماهی بود که متوجه تشخیص اشتباهم شدم. وقتی O شفاف دهانش، باله پشتی اش را باز کردم، که به پشتش فشرده شده بود، بلند شد و مانند یک غار که توسط یک نسیم قوی کشیده شده بود، پیچ خورد. با یک انگشت سبابه زنجبیلی، پشتی را به یک دکل کامل تماشایی کشیدم. پرتوهای آفتابی از لکه‌ها – یاسی، شرابی، دارچینی – زائده پرافتخار را زینت داده بودند. با تعجب ناگهانی متوجه شدم که ماهی سفید نبود. رنگ خاکستری قطبی بود.

خاکستری شدن قطب شمال، برای بسیاری از ماهیگیران در 48 پایین، ماهی سطلی است – زیبا، گریزان، در حال زوال. همانطور که از نام آنها پیداست، آنها ساکنان شمال دور هستند که به دلیل عدم تحمل حرارتی خود و هوس‌های جغرافیای زیستی به کانادا و آلاسکا تبعید شده‌اند. تنها رنگ خاکستری باقی مانده در زیر مرز کانادا در حوضه رودخانه میسوری در مونتانا زندگی می کند، جایی که تغییرات آب و هوایی آن را تهدید می کند. علیرغم آسیب پذیری آنها، خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده، در خرد محدود خود، اخیراً حمایت از آنها را رد کرد تحت قانون گونه های در معرض خطر. آنها همچنین در تعداد انگشت شماری از دریاچه های مرتفع پراکنده در سراسر صخره های شمالی، که ماهیگیران به سمت آنها ذخیره شده بودند مانند زائران مذهبی گله می کنند. ظاهراً به یکی از این دریاچه ها و جواهرات قطب شمال در آن برخورد کرده بودم. کمی شبیه عبور از مسیرهای کاریبو بود.

اگرچه قبلاً هرگز یکی از آن را نگرفته‌ام، رنگ خاکستری موضوع شاید مورد علاقه من از نوشتن جوراب است، مقاله دیوید کوامون “جرمی بنتام، پیتاو چند رنگ خاکستری گرانبها، که قصیده ای بر بیهودگی زیاده خواهانه آنهاست. کوامن نوشت، گریلینگ (و من اکنون می توانم تأیید کنم)، چندان چالشی برای ماهیگیری نیست – آنها تغذیه کننده های بی رویه ای هستند، به احتمال زیاد مانند یک مگس روز می توانند “قلاب و نخ پردار” را بگیرند، و جنگنده هایی بدون الهام که با تمام قدرت می پرند. و لطف یک “ماترون ویکتوریایی”. آنها اعضایی شکننده و ترسو از جامعه آبزی هستند که به راحتی مورد آزار و اذیت قرار می گیرند و با رنگین کمان و دیگر قزل آلای غیر بومی جایگزین می شوند. به عبارت دیگر، به نظر نمی‌رسد که آن‌ها هیچ کارکرد ضروری، اعم از محیط‌زیست یا تفریحی را ایفا نمی‌کنند – کیفیتی که کوآمن با قناری، دم چلچله‌ای گورخری، انگکور وات، میکل‌آنژ مشترک است. پیتاحتی خود هنر

پس با خاکستری شدن چیکار میکنی؟ تو چطور؟ وقت می گذرانم با آنها همانطور که در یک گالری یا باغ می گذرانید. کوامن می نویسد: “شما برای بازدید از آنها رنگ خاکستری را می گیرید: یکی را با احتیاط در آب نگه دارید، بدون قلاب، از پشت در حال شعله ور شدن باشد، و سپس شاهد خروج آن باشید.” آنها در میان میلیون ها هدیه کوچک و ظریف طبیعت هستند که مانند مرغ مگس خوار از نظر روحی تغذیه می کنند.

این فعل – بازدید کنید – احساس می کنم، در بازخوانی، خیلی درست است. ما بازدید کنید موزه ها؛ در داستان های علمی تخیلی، بیگانگان بازدید کنید ما این رزونانس‌های دوقلو با هم بیان مناسبی از دلیل ماهیگیری من هستند: زیرا به نظر من ماهی از هر اثر هنری ساخته شده توسط انسان جذاب‌تر است، زیرا در دست گرفتن آنها نزدیک‌ترین چیز به برقراری ارتباط با شکل زندگی بیگانه است. بر خلاف سایر غیرانسان‌های مسحورکننده – تاناگرهای غربی، سمندرهای خالدار، گوزن‌ها – آنها هرگز در جهان ما پرواز نمی‌کنند، نمی‌خزند یا پیچ و خم نمی‌کنند. در عوض، ما باید آنها را، شاید به طرز ظالمانه ای، به درون خودمان بکشانیم. ماهیگیری پورتال خام و حریصانه ای است که از طریق آن از این جواهرات کوچک بی ارزش بازدید می کنیم، گنجینه های طبیعت که در غیر این صورت برای ما غیرقابل دسترس است.

به نظر می رسد ماهی ها نیز راه عجیبی برای ایجاد جادو دارند – و مطمئناً خاکستری شدن من چنین بود. من در حال حاضر در حال خواندن رمان اپیستولاری Éowyn Ivey هستم به انتهای روشن جهان، که با خودم به سلکرک ها بردم. به طور خلاصه، این کتاب یک اکسپدیشن اسکلتی به آلاسکا را دنبال می کند که توسط یک سرهنگ نسبتاً سرسخت ارتش ایالات متحده در هنگام صعود از رودخانه خیالی ولورین در اواخر دهه 1800 رهبری می شود. در مورد هدف ریش قرمزهای مهاجم، به سرهنگ و افرادش پناه، غذا و راهنمایی ارائه دهید – و همچنین جهان بینی تندرو غربی آنها را ناراحت کنید.

رندر آیوی از فضای داخلی آلاسکا، بدون اینکه چیز زیادی از دست بدهد، سورئال و شگفت انگیز است. رودخانه گرگینه جایی است که خطی که جهان انسان را از جهان غیرانسانی جدا می کند تا حد شفافیت نازک است. زنان به غازها و مردان به زاغ تبدیل می شوند. روح مردگان به شکل ولورین در می آید. نوزادی از درخت صنوبر به دنیا می‌آید، ناف آن «زمخت و درشت و پوشیده از خاک» است. این کتابی وهم‌آور و آزاردهنده است، کتابی که وقتی می‌بینید در هنگام غروب در دامنه کوهی سرگردان هستید و برای دفع تاریکی تجاوزگر چوب جمع‌آوری می‌کنید، شما را آزار می‌دهد.

به هر حال. خاکستری شدن. صبح روز بعد از خواب بیدار شدم و دیدم که سطح دوباره توسط ماهی در حال بالا آمدن ژولیده شده است. رنگ خاکستری‌ای که بعد از چند بازیگر نقش‌آفرینی پیدا کردم در طول روز حتی زیباتر بود، آفتاب اولیه فیروزه‌ای کم‌رنگ را در پشت رنگین کمانی بیرون می‌آورد. بعد از مدتی نیش فروکش کرد، و بر روی دال گرانیتی با به انتهای روشن جهان. کتاب را باز کردم، چند صفحه خواندم، دامنه کوه دوردست را تماشا کردم که تغییر رنگ می داد. دوباره صفحه را ورق زدم و در تصویر همراه یخ زدم:

تصویر توسط روث هالبرت، از صفحه 207 از Eowyn Ivey به انتهای روشن جهان.

ایناهاش. خاکستری شدن. خاکستری شدن من احساس سوزن سوزن شدن ظریفی داشتم، گویی در نزدیکی یک طوفان الکتریکی. انگار ماهی کتاب را احضار کرده بود یا کتاب ماهی را احضار کرده بود.

در خانه، سوابق ایالتی را جست‌وجو کردم و متوجه شدم که وزارت ماهی و بازی آیداهو در سال 2018 در دریاچه خاکستری شده است – توضیحی غیرعادی و قابل پیش‌بینی برای حضور آنها. با این حال ترجیح می دهم این را باور کنم تیمالوس آرکتیکوس، این مصنوع عجیب و درخشان قطب شمال، توسط برخی کیمیاگری غیرقابل درک طبیعت و ادبیات ایجاد شده است. به نظر هدیه ای کوچک اما مهم از سوی کیهان بود، یک چشمک فهمیده از سوی خدایان کیسمت ماهی. آیا من خاکستری را زیارت کرده بودم یا آنها مرا ملاقات کردند؟



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا